|
Toen ik de geachte mevrouw voor het laatst zag, stond ze in de deuropening en staarde ze naar me. Haar blik was blijven hangen in dezelfde uitdrukkingsloze toestand die ik vijf minuten eerder gedag had gezegd.
Onze discussie was verzand in hopeloos gehakketak en hoe langer we bleven zitten; hoe verder we ons van elkaar verwijderden.
Zij wilde leven en vooral beschrijven. Ik wilde beleven en dat het daarbij zou blijven.
De koffie was koud toen ik opstond en naar buiten liep.
'Dag mevrouw', zwaaide ik, maar de geachte mevrouw zweeg.
Misschien schrijft ze nog wel eens wat.
Maar voor wie en wanneer, dat heeft ze me niet verteld. | 
